Samotność podróżników, czym jest?
 
 
 
 

  • wtedy żyjesz prawdziwym życiem
  • dochodzi do głosu autentyzm naszego Ja (Żeglarz A. Urbańczyk)
  • samotność jest najtrudniej komunikowalnym ludzkim doświadczeniem
  • „W góry idą ludzie, którzy są samotni, którym samotność jest potrzebna. Koleżeństwo i przestrzeń są czymś wspaniałym, zwłaszcza w górach, ale są ludzie potrzebujący dla siebie określonej psychicznej przestrzeni, nie zakłóconej przez nikogo. I tacy przeważnie chodzą w góry” (Rutkiewicz)
  • jest egzystencjalna potrzeba samotności, góry to ciągła rozmowa ze sobą (J. Kukuczka)
  • „myślę więc jestem”: jestem, gdyż tylko w pełnej samotności uświadamiam sobie siebie w swej autonomii, podczas gdy w każdej relacji z ludźmi czy rzeczami mogę doświadczyć siebie jako odbicia, jako pochodnego tworu ich oddziaływań. (J. Szczepański)
  • „samotność pozwala mi uznać i ocenić zakres mojej samodzielności (J. Szczepański)
  • „podejmowanie śmiertelnego ryzyka pozwala mi pełniej żyć” (W. Kurtyka)
  • „jest doznaniem religijnym, odnajduje najgłębsze prawdy o sobie” (W. Kurtyka)
  • góry potęgują doznania
  • góry najpiękniejszy Kościół świata (Rutkiewicz)
  • występuje ambiwalencja „w domu tęsknią za górami, a w górach za domem”
  • „Różnica między samotnością a osamotnieniem, „jeżeli akceptujemy siebie, to nie powinno być dla nas przerażające, przebywanie ze swoją osobą. Możemy trochę pomyśleć, popatrzeć się na siebie i zastanowić. Nie należy też demonizować sytuacji, bo tak naprawdę w życiu często bywamy samotni, tylko że w szumie i zgiełku nie zawsze to spostrzegamy. Z drugiej strony jeśli akceptuje się Naturę, to nawet będąc samemu, wcale nie czuje się samotności” (M. Kamiński)
  • „w stanie dobrowolnego osamotnienia człowiek żyje prawdziwie ludzkim życiem dzięki kulturze (JPII, Pamięć i tożsamość, s. 89.)


 

Pin It on Pinterest